مطالعه جدید، مکانیزم مولکولی اثرات درمانی گشنیز را توضیح میدهد.

گیاهان دارای گشنیز، مدت هاست که به عنوان داروهای ضد انعقادی محلی استفاده می شوند. تاکنون، بسیاری از مکانیزم های پایه در توصیف چگونگی عملکرد این گیاهان ناشناخته باقی مانده است. در مطالعه ای جدید، محققان عملکرد مولکولی را کشف کردند که در آن گشینز می تواند به طور موثری تشنج های خاص رایج در بیماری صرع و دیگر بیماری ها را به تاخیر اندازد.

جف ابوت، استاد فیزیولوژی و بیوفیزیک در دانشکده پزشکی UCI و پژوهشگر اصلی این مطالعه، میگوید: “ما کشف کردیم که گشینز، که به طور سنتی به عنوان داروی ضد انعقاد استفاده می شده است، گروهی از کانال های پتاسیم را در مغز به منظور کاهش فعالیت تشنج فعال میکند”. “مخصوصا یک جز از گشنیز، به اسم دودسنال، را کشف کردیم؛ که به قسمت خاصی از کانال های پتاسیم متصل شده تا آنها را باز کند، که در نتیجه باعث کاهش تحریک پذیری سلولی می شود”. این کشف خاص مهم است چرا که می تواند منجر به استفاده موثرتر از گشنیز به عنوان یک ضد انعقاد شود.

محققان متابولیت های برگ گشنیز را بررسی کرده، و یکی از فعالیت های چندگانه کانال های پتاسیم شامل ایزوفرم غالب عصبی و ایزوفرم غالب قلبی، که مسئول تنظیم فعالیت الکتریکی در قلب و مغز هستند، را آشکار کردند. همچنین پی برده شد که این متابولیت مسئول عمل ضد انعقاد گشنیز بوده و با مواد شیمیایی خاصی تشنج را کنترل کرده و به تاخیر می اندازد. نتایج یک مبنای مولکولی را برای اثرات درمانی گشنیز ارائه می کند و نشان میدهد که این گیاه خوراکی سنتی به طور شگفت آوری از لحاظ بالینی بر روی کانال های پتاسیم تاثیرگذار است.

ابوت می گوید: “علاوه بر خواص ضد انعقادی، گزارش شده است که گشنیز ضد سرطان، ضد التهاب، ضد قارچ، ضد باکتری بوده و اثرات حفاظت کننده از قلب، سلامت معده و ضد درد را داراست. و مهم ترین بخش آن طعم لذیذ و بسیار خوب گشنیز می باشد”.